​Κατά την αρχαιότητα η Αγορά κάθε πόλης ήταν το εμπορικό και κοινωνικό κέντρο αυτής. Η Αρχαία Αγορά της Κω είναι μια από τις μεγαλύτερες που έχουν ανασκαφεί έως σήμερα στην Ελλάδα. Οικοδομήθηκε αρχικά τον 4ο αι. π.Χ. σε μικρή απόσταση από το λιμάνι της πόλης. 

Η δυτική αρχαιολογική ζώνη βρίσκεται απέναντι από το αρχαίο θέατρο και είναι το τμήμα της πόλης που είχε εγκαταλειφθεί τον μεσαίωνα και όλη την περίοδο των Ιπποτών, και όταν αργότερα ανασκάφτηκε, έφερε στο φως μερικές από τις σπουδαιότερες κατασκευές της Κω.  Τα μνημεία που βρέθηκαν εκεί είναι:

1. Οι Θέρμες του λιμανιού: Από την τεχνική της τοιχοποιίας καταλαβαίνουμε ότι χτίστηκαν περίπου τον 3^ο αιώνα π.Χ. Αποτελούνται από μια κυκλική αίθουσα με στοές, οι τοίχοι της οποίας είναι επενδυμένοι με τρύπια τούβλα για την θέρμανση, ενώ κάτω από θολωτούς χώρους υπήρχαν εγκαταστημένοι μάλλον φούρνοι. Αργότερα το καλοκαίρι του 1936 στα δυτικά των Θερμών βρέθηκαν ερείπια με μωσαϊκά.
2. Οι βορινές θέρμες:  Χρονολογείται τον 3^ο αιώνα π.Χ και πρόκειται για ένα κτίσμα με μακριά αίθουσα το οποίο έπεσε και σκεπάζει το πάτωμα σε διάφορα σημεία. Είναι πιθανόν οι βορινές και δυτικές Θέρμες να κατασκευάστηκαν δίπλα σε ένα Γυμνάσιο ελληνιστικής εποχής, όπως μαρτυρούν διάφορες επιγραφές, αλλά η ακριβής θέση του Γυμνασίου δεν εξακριβώθηκε.
3. Το Στάδιο: Ανήκει στο πρώτο μισό του 2^ου αιώνα π.Χ και βρίσκεται μπροστά από το παρεκκλήσι της Αγίας Άννας. Διαπιστώθηκε ότι το μήκος του Σταδίου δεν θα μπορούσε να είναι πάνω από 180 μέτρα, ενώ το πλάτος του περίπου 30 μέτρα. Η κατασκευή του άρχισε το 4^ο με 3^ο αιώνα π.Χ και έχει δωρικά και ιωνικά αρχιτεκτονικά στοιχεία.
4. Το «Ξυστόν» ή «Ξυστός Δρόμος» του Γυμνασίου: Ανήκει στο πρώτο μισό του 2^ου αιώνα π.Χ και βρίσκεται νότια του Σταδίου. Το 1938 βρέθηκαν από τα λείψανα του Γυμνασίου της Κω, 17 κολόνες από λευκό μάρμαρο του νησιού. Διαπιστώθηκε αργότερα ότι το μήκος του Γυμνασίου ήταν 180 μέτρα και το πλάτος 90 μέτρα και είχε ανοιχτή περίστυλη αυλή. Η αρχιτεκτονική του ξυστού του δυτικού γυμνασίου της Κω έχει όλα τα χαρακτηριστικά που έκαναν την πόλη της Κω να συναγωνίζεται σε μεγαλοπρέπεια τις πρωτεύουσες των νέων βασιλείων της Ελληνιστικής Ανατολής, αφού συναντάμε μεγάλη λεπτομέρεια στις εργασίες των κτιρίων της Κω.
5. Δυτικές Θέρμες: Βρίσκονται μεταξύ της στοάς του Γυμνασίου και του πλακόστρωτου δρόμου και χρονολογούνται από τον 3^ο αιώνα μ.Χ. Πρόκειται για ένα κτίριο τραπεζοειδούς σχήματος μήκους 92 μέτρων και πλάτους 35 προς τα βόρεια και 33 μέτρα προς τα νότια. Αργότερα, μετά τον σεισμό του 469 μ.Χ ένα μέρος του μετατράπηκε σε πρωτοχριστιανική βασιλική. Στα πλάγιά της και ακριβώς στο βόρειο άκρο της επιφάνειας των ανασκαφών υπάρχει αίθουσα, της οποίας το δάπεδο στολίζεται με ένα από τα μεγαλύτερα μωσαϊκά της Κω.
6. Ο πλακόστρωτος δρόμος (Cardo): Ο δρόμος χρονολογείται τον 3^ο αιώνα μ.Χ. Διατήρησε σχεδόν πλήρες το δάπεδο από μεγάλες πλάκες αμυγδαλόπετρας και σε αυτόν είναι ακόμα εμφανή τα αυλάκια που δημιουργήθηκαν από τους τροχούς των οχημάτων εκείνης της εποχής.
7. Η στοά από πωρόλιθο: Είναι του 4^ου – 3^ου αιώνα π.Χ και βρίσκεται ανατολικά του πλακόστρωτου δρόμου. Ο προορισμός της στοάς είναι άγνωστος, αφού προστέθηκαν και άλλοι τοίχοι σ’ αυτήν κατά την ρωμαϊκή περίοδο.
8. Η Forica των Θέρμων ή Νυμφαίο: Ανασκάφτηκε το 1938 και αναστηλώθηκε το 1940. Είναι κατασκευασμένο με χυτή τοιχοποιία και ανήκει στα τέλη του 3^ουμ.Χ αιώνα. Την διακόσμηση θα την αποτελούσαν αγάλματα και πίδακες νερού. Το δάπεδο της αυλής που είχε στο κέντρο του ένα πηγάδι , εναλλάσσεται με τετράγωνα από μάρμαρο και μωσαϊκά με γεωμετρικά σχήματα. Το εντυπωσιακό κτίριο έπαθε σημαντικές καταστροφές στο σεισμό του 469 μ.Χ
9. Ο δρόμος με τις στοές (Decumanus): Έχει πλάτος 10,50 μέτρα από τα οποία 4,45 μέτρα αποτελούσαν τον αμαξωτό δρόμο. Οι πλάκες του δαπέδου ήταν από αμυγδαλόπετρα, πρασινόπετρα ή πρασινωπό πωρόλιθο. Ο δρόμος ήταν ένας από τους αψιδωτούς δρόμους, που ανοίχτηκαν κατά την αυτοκρατορική περίοδο κυρίως σε πόλεις της Μικρασίας  και της Ανατολικής Αφρικής. Ο αρχιτεκτονικός ρυθμός όμως ανήκει στης πρώτες δεκαετίες του 3^ου μ.Χ αιώνα.
10. Τα οικοδομικά τετράγωνα με σπίτια μωσαϊκών και άλλων ευρημάτων: Τα ίχνη ανακατασκευής (μετά τον σεισμό του 142 μ.Χ) ενός παλαιότερου ελληνιστικού σπιτιού, φέρει ένα σπίτι με κεντρική αυλή καθώς και ένα μικρό αποχωρητήριο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η τεχνική της κατασκευής των τοίχων αυτού και των άλλων σπιτιών της συνοικίας. Το σπίτι του Μωσαϊκού της Ευρώπης πήρε το όνομα του από το μωσαϊκό του 3^ου μ.Χ, που στολίζει το δάπεδο του ενός δωματίου του. Πολλές είναι και οι ζωγραφιές που στολίζουν αυτά τα σπίτια.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αξιοθέατα του νησιού είναι η Ρωμαϊκή οικία ή Casa Romana. 

Το 1933, ο μεγάλος σεισμός κατέστρεψε σχεδόν ολοκληρωτικά την Κω. Οι Ιταλοί, που τότε κατείχαν το νησί, βρήκαν την ευκαιρία να προχωρήσουν σε πολεοδομικό ανασχεδιασμό και πραγματοποίησαν εκτενείς ανασκαφές, καθώς γνώριζαν πως κάτω από τα ισοπεδωμένα κτίρια κρύβονταν αρχαία μνημεία. Ο Ιταλός αρχαιολόγος Laurenzi ανέλαβε την ανασκαφή και έπειτα η Ιταλική Διοίκηση προχώρησε στην πλήρη αναστήλωση της οικίας, η οποία και ολοκληρώθηκε ως το 1940. 

Πρόκειται για μια ρωμαϊκή έπαυλη Πομπηϊανού τύπου του τέλους του 2 αι και των αρχών του 3 αι μ.Χ , κτισμένη στα ερείπια μιας Ελληνιστικής οικίας με θαυμάσιο αποχετευτικό σύστημα. Αποτελείται από 36 δωμάτια και 3 υπαίθριους χώρους, τα αίθρια ή άτρια (από το λατινικό atrium). 

Η εξωτερική εικόνα του κτιρίου δεν προδιαθέτει τον επισκέπτη για το εξαιρετικό θέαμα που θα συναντήσει. Από την κεντρική είσοδο του κτιρίου, που βρίσκεται στην ανατολική πλευρά, αρχίζει κανείς να αντιλαμβάνεται τον πλούτο των ευρημάτων. Εκεί συναντάμε βάση αγάλματος ή στήλης με την επιγραφή «ΑΠΕΛΕΞΙΚΑΚΟΣ» (αυτός που διώχνει το κακό). 

Στο πρώτο άτριο συναντάμε μια μικρή δεξαμενή και στο δάπεδο ένα εντυπωσιακό και καλοδιατηρημένο ψηφιδωτό με παράσταση πάνθηρα που κατασπαράζει ελάφι. Σχεδόν σε όλα τα δωμάτια της οικίας συναντά κανείς πανέμορφα ψηφιδωτά αλλά και πλούσιο διάκοσμο. Στο κεντρικό δωμάτιο της οικίας (ανδρώνας) αλλά και σε άλλα υπάρχουν ίχνη ορθομαρμάρωσης και ψηφιδωτά δάπεδα με γεωμετρικά κοσμήματα, παραστάσεις τίγρης, πάνθηρα κ.ά. Οι βοηθητικοί χώροι βρίσκονται στη βορειοδυτική πλευρά, κοντά στη σκάλα που οδηγεί στον όροφο. Σε κάθε αίθριο συναντάμε μικρές ή μεγάλες δεξαμενές και ψηφιδωτά διαφόρων τύπων με πλούσια θεματολογία από Νηριήδες ως δελφίνια. Στο κτίριο βρέθηκαν και αγάλματα Νυμφών, της Αθηνάς, καθώς και ψηφιδωτό με αναπαράσταση βυθού, που αποδεικνύουν ότι η ζωή της οικίας ξεκίνησε στο τέλος της Ελληνιστικής εποχής. 

Η επίσκεψη στη Ρωμαϊκή οικία ταξιδεύει τον επισκέπτη σε μια σαγηνευτική εποχή του παρελθόντος.

Η σπηλιά της Άσπρης Πέτρας, ηλικίας 140 -100 εκ. χρόνων, βρίσκεται σε υψόμετρο 257 μέτρων νοτιοδυτικά του νησιού, στο βουνό Ζηνί της Κεφάλου, και ανασκάφθηκε από τον Alessandro Della Seta, Διευθυντή της Ιταλικής Αρχαιολογικής σχολής της Αθήνας και τον αρχαιολόγο Doro Levi το 1922. Στη σπηλιά απλώνονταν ξερά και συμπαγή στρώματα που επέτρεψαν τη συνεχή χρήση της για κατοίκηση, μετά από περίοδο που χρησιμοποιήθηκε ως τόπος λατρείας. 

Τα ευρήματά της χρονολογούνται από την Προϊστορική μέχρι και τη Ρωμαϊκή εποχή. 

Στο εσωτερικό της βρέθηκαν ανθρώπινα απολιθώματα και πολλά αγγεία με ποικίλες μορφές και διαστάσεις με κυρίαρχο τον τύπο των στρογγυλεμένων τοξοειδών λαβών. Αντίθετα σπάνιζαν τα όπλα, που αποτελούνταν από λίγες λεπίδες και αιχμηρούς πυρήνες οψιδιανού λίθου (ηφαιστειογενούς πέτρας), που προέρχονταν από το νησί Γυαλί κοντά στη Νίσυρο. Τα υπολείμματα των τροφών που βρέθηκαν στην σπηλιά φανερώνουν ένα λαό αφοσιωμένο στη βοσκή των ζώων. Αξιοσημείωτη ήταν η παρουσία λάκκων γεμάτων με ωοειδείς μυλόπετρες. 

Η σπηλιά θεωρείται ως ένα από τα παλαιότερα μνημεία του νησιού.

Ο πανάρχαιος τάφος του αρχαίου βασιλιά του νησιού Χαρμύλου αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αρχαιολογικά μνημεία της Κω. Βρίσκεται στο συνοικισμό του Πυλίου Χαρμύλι, του οποίου η ονομασία προήλθε από το αντίστοιχο μνημείο, περίπου 300 μέτρα ανατολικά από την κεντρική πλατεία του χωριού. Είναι ένα ημικυκλικό κτίσμα με δώδεκα συμμετρικές κρύπτες, έξι σε κάθε πλευρά. Ο τάφος ανάγεται στον τρίτο αιώνα π.Χ και αποτελεί το ηρώο της αντίστοιχης χρονικής περιόδου. Παλαιότερα την πρόσοψη του τάφου κάλυπτε ιωνική στοά κατασκευασμένη από λευκό μάρμαρο. Τα συγκεκριμένα κομμάτια μαρμάρου μαζί με μαρμάρινη επιγραφή χάρη στην οποία προσδιορίστηκε η ηλικία του μνημείου αφαιρέθηκαν από τον Τάφο και βρίσκονται εντοιχισμένα στην εκκλησία του Σταυρού, η οποία είναι κτισμένη ακριβώς επάνω από τον τάφο του Χαρμύλου.